تعریف پارلمان

تعریف پارلمان

پارلمان چیست

مجلس ‌محوری یا نظام پارلمانی یا نظام مجلسی نوعی حکمرانی مردم سالارانه است که در آن قوه مجریه مشروعیت مردم سالارانه خود را از قوه مقننه اقتباس کرده و در برابر آن پاسخگو است. نظام پارلمانی نوعی نظام حکومتی است که از تفکیک نسبی قوا ایجاد می‌شود. در رژیم ‌های پارلمانی قوه مجریه و قوه مقننه از ابزارهایی برای تأثیر گذاری و نفوذ بر یکدیگر برخوردارند.

در نظام‌ های پارلمانی رئیس کشور و رئیس قوه مجریه دو شخص متفاوت هستند. رئیس کشور که ممکن است رئیس‌ جمهور (در نظام ‌های جمهوری پارلمانی) (مثل ایرلند، آلمان، هندوستان و ایتالیا) یا پادشاه (در نظام‌ های مشروطه سلطنتی(مثل انگلیس و ژاپن) باشد، نقش مهمی ندارد و از مسئولیت مبراست.

پارلمان آلمان
تعریف پارلمان

رئیس قوه مجریه که معمولاً نخست وزیر نامیده می‌شود به پیشنهاد رئیس کشور و انتخاب پارلمان مشخص می‌شود. اعضای هیئت وزیران در این سیستم حق پیشنهاد قانون به مجلس و شرکت در مذاکرات و مباحثات مجلس نمایندگان یا انحلال پارلمان را دارند و از سوی دیگر پارلمان نیز حق سؤال، استیضاح و دادن رأی عدم اعتماد به آنان را دارد.

در تعداد کمی از جمهوری‌ های پارلمانی مانند بوتسوانا، آفریقای جنوبی، سورینام و آلمان، حکمران همزمان رئیس حکومت نیز می‌باشد، ولی توسط قوه مقننه انتخاب شده و به آن پاسخگو است. این بر خلاف نظام جمهوری است که رئیس کشور همان رئیس حکومت بوده و مهمتر از آن قوه مجریه مشروعیت خود را از قوه مقننه نمی‌گیرد.

نظام پارلمانی و تفاوت های آن با نظام ریاستی

نظام‌ های سیاسی به لحاظ کیفیت رابطه میان قوه مجریه و مقننه به دو دسته پارلمانی و ریاستی تقسیم می‌شوند که ویژگی‌ های هر یک به شرح زیر است:

در شکل پارلمانی حکومت، از آنجا که قوه مجریه برآمده از قوه مقننه و در برابر آن مسئول است،‌ ارتباط نزدیکی میان این دو وجود دارد و بر همین اساس، شکل «مسئولیت ‌دار حکومت» خوانده می‌شود.

در نظام پارلمانی، قوه مقننه بر قوه مجریه برتری حقوقی و قانونی دارد و وزیران در مقابل مجلس نمایندگان مسئولیت جمعی دارند. هماهنگی قوا، جلوگیری از استبداد قوه مجریه، راحتی تصمیم‌ گیری، ‌وجود اپوزیسیون قوی، ‌سالم و کارآمد، انعطاف‌ پذیری، ابتکار در قانون ‌گذاری و پاسخگویی در برابر افکار عمومی ازجمله مزایای حکومت پارلمانی است.

در مقابل، گسترش بوروکراسی،‌ بی‌ثباتی حکومت‌ها، نقص در تفکیک قوا، احتمال اینکه هماهنگی قوا در مواردی زیان ‌بار باشد(زیرا قوای مقننه و مجریه هر دو از یک جریان سیاسی هستند و همین امر ممکن است مانع انتقاد و دیدن مشکلات شود) و… ازجمله ایرادات نظام پارلمانی است.

اما درباره شکل ریاستی حکومت باید گفت که استقلال و جدایی قوه مقننه و مجریه، خصلت ویژه نظام ریاستی است. در این شکل حکومت، ارگان ‌های حکومت جدا از هم و در قدرت متناسب هستند. قوه مجریه و قوه مقننه، هر یک به طور مستقل از طرف مردم انتخاب می‌شوند و هیچ ‌یک دیگری را انتخاب نمی‌کند.

به عبارت دقیق‌تر، رئیس قوه مجربه نه توسط قوه مقننه،‌ بلکه به طور مستقیم از طرف مردم انتخاب می‌شود.

ثبات حکومت، رئیس‌ جمهور منتخب مردم و بدون مسئولیت در برابر قوه مقننه، مناسب برای کشورهای دارای جوامع مختلف و کاهش روحیه حزب ‌گرایی از مهمترین مزایای شکل ریاستی حکومت است.

نامناسب بودن برای کشورهای با وسعت متوسط، تأخیر در اتخاذ تصمیمات، امکان خودکامگی رئیس قوه مجریه و… نیز از معایب نظام ریاستی است. لازم به ذکر است که نظام ریاستی علی‌ رغم موفقیت در ایالات متحده آمریکا، در کشورهای آمریکای لاتین چندان مدل موفقی نبوده است.

تفاوت ‌ها:

۱ – نظام ریاستی مبتنی بر تفکیک مطلق قوا است، اما نظام پارلمانی مبتنی بر تفکیک نسبی قوا است.

۲- در شکل ریاستی، دوره تصدی رئیس قوه مجریه معین است، اما در شکل پارلمانی، دوره تصدی کابینه به پشتیبانی قوه مقننه بستگی دارد. به عبارتی، دوره زمامداری کابینه وابسته به حفظ ائتلاف پشتیبان آن در قوه مقننه است.

۳- در شکل ریاستی، رئیس قوه مجریه مستقل از قوه مقننه است و این قوه نمی‌تواند او را عزل کند، اما در نظام پارلمانی کابینه به قوه مقننه وابسته است.

۴- نظام پارلمانی، نظام دو رئیسی است؛ ‌رئیس حکومت (نخست ‌وزیر) و رئیس دولت دو شخص متفاوت هستند؛‌ رئیس حکومت، رئیس واقعی است که زمام امور اجرایی کشور را در دست دارد و رئیس دولت، رئیس اسمی بوده و جنبه نمادین و تشریفاتی دارد. اما نظام ریاستی یک رئیسی است؛‌ رئیس حکومت همان رئیس دولت است و رئیس اسمی وجود ندارد.

بنابراین، باید گفت که هر کدام از این نظام ‌ها معایب و محاسنی دارد و انتخاب هر یک از آنها بستگی به شرایط کشورها دارد.  به عنوان مثال گفته می‌شود که نظام پارلمانی مخصوص کشورهایی است که از محیط ‌های سیاسی متجانسی برخودارند. در مجموع، نظام پارلمانی به سبب ارتباط قوای مجریه و مقننه و کنترل قوه مجریه توسط قوه مقننه می‌تواند کارآمدی بیشتری داشته باشد. به تعبیر دقیق ‌تر، هدف از تفکیک قوا، آنگونه که هدف مونتسکیو، واضع این نظریه، بود،‌ کنترل قدرت با قدرت بود که این هدف در شکل پارلمانی بهتر محقق می‌شود.

تعریف آکادمی

فرهنگستان یا آکادمی (به فرانسوی : académie ، به انگلیسی : academy، به لاتین: academia) مؤسسه‌ای پژوهشی یا آموزشی برای آموزش عالی، پژوهش، یا عضویت افتخاری است. فرهنگستان را در یونان باستان، آکادِمیا (به یونانی باستان: Ἀκαδημία ) می‌گفتند.

کاربرد این واژه به شکل یونانیِ آن، به سال ۳۸۵ پیش از میلاد برمی‌گردد؛ زمانی‌که افلاطون در دبیرستانی در شمال آتن در یونان، مدرسه‌ای برای خردورزی و فلسفه و آموزش بنیاد نهاد.

معنی آکادمی در فرهنگ معین

آکادمی

(دِ) [ فر. ] ( اِ.) فرهنگستان ، آکادمی نام باغی بوده در آتن که افلاطون در آن تدریس می کرد و کم کم با گذشت زمان معنای انجمن علمی یا فرهنگستان را به خود گرفت .

معنی آکادمی در فرهنگ فارسی عمید

آکادمی

انجمنی رسمی در هر کشور که از بزرگان علوم و فنون برای بحث و تحقیق در مسائل علمی و ادبی تشکیل می شود، فرهنگستان.

آکادمی یا Academy به معنای آموزشگاه، دانشگاه و یا در کل جایی برای آموزش دادن است.

برای مثال یک آکادمی فوتبال، جایی است که فوتبال آموزش می‌دهد.

با این ترتیب، آکادمی پارلمان؛ آموزشگاهی حرفه ای برای فراگیری مهارت های کارهای پارلمانی و جمعی است.

بسیاری از مشکلات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی امروز کشور ما ریشه در عدم آشنایی با قواعد کارجمعی دارد، ما به دانش اینکار آگاهی داریم و آموزش آن را رسالت خود می دانیم. ابراهیم علی پور

کانال تلگرام

اگر می‌خواهید از آخرین و محبوب‌ترین مقالات ما در ایمیل خود مطلع شوید، همین الان ایمیل خود را در کادر زیر وارد کنید

تعداد علاقه‌مندانی که تاکنون عضو خبرنامه ما شده‌اند

۷

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *